21 april 2010

De mythe van verlichting

Vandaag las ik een prachtig artikel over wat ik altijd gevoeld heb en op bepaalde plaatsen heb uitgedragen, zij het in iets andere bewoordingen.
Dat is dat er niet een bepaalde staat van zijn bestaat die gelabelled kan worden met het etiket verlichting.
Het begrip verlichting is een verzamelbegrip van diverse staten van zijn. Iedereen heeft er zijn eigen definitie van.
Sommigen zeggen dat het betekent dat er geen sprake zou zijn van ego, weer anderen zeggen dat het betekent het ego waarnemen terwijl je weet dat je ''bewustzijn" zou zijn, sommigen beweren dat het inhoudt het bereiken van perfectie (een soort heilige worden dus) en zo zijn er tientallen definities.

Wat is de waarde van een begrip als iedereen iets anders zegt over wat dat zou moeten inhouden?



Ondanks dat sommige leraren zeggen egoloos te zijn hebben ze vaak kritiek op andere leraren, genieten van aandacht en sommige misbruiken hun macht.
Al met al is er geen enkele reden om z.g. verlichte mensen op een voetstuk te zetten. Er is geen bepaalde staat te bereiken. De spirituele hoofdprijs bestaat niet.

Zelf heb ik het gevoel dat mensen die verlichting claimen juist de grootste ego's hebben die er zijn. Wat dat betreft is als iemand het etiket 'verlichting' claimt dat eerder een indicatie voor een groot ego dan voor egoloosheid.
Er is geen objectieve 'toets' voor verlichting. Mensen die zeggen verlicht te zijn verklaren zichzelf verlicht en alleen al om dat te doen moet je een superego hebben.

Er zijn zelfs leraren die niet alleen verlichting claimen, maar daar gelijk aan toevoegen dat ze 'gearriveerd' zijn en niets meer te leren hebben.
Als je niet meer openstaat voor (zelf-)kritiek dan heb je denk ik een hele arrogante staat van zijn bereikt. Je leeft dan in je eigen illusie. Leven in een illusie is niet erg, dat doen we allemaal, maar het wordt kritiek als je er van overtuigd bent niet meer in een illusie te leven, terwijl dat wel het geval is.

Wat dat betreft hebben de meeste zoekers een bewustere staat van zijn als de z.g. verlichten.

Wat ook opvallend is dat de meeste leraren zeggen dat het belangrijk is om niet te 'labellen', want dat zijn immers mentale concepten. Toch houden ze er zelf starre opvattingen en labels op na waar het gaat om verlichting, al dan niet bevrijd zijn enz. Dat ook dit mentale concepten zijn ontgaat ze kennelijk.

Ik voel nog het meest sympathie voor de club rond Sailor Bob Adamson (een leerling van Nisargadatta) die het niet hebben over verlichting, maar simpelweg de natuurlijke staat en zelfs dat is eigenlijk al te veel gezegd.

De moraal van het verhaal: Het is goed zoals het is. Er is niets te bereiken, er is geen spirituele hoofdprijs en verlichting is een illusie.
Hier en Nu zijn is alles wat is. Laat je niet voor de gek houden door de satsang scene. Het is een illusie binnen de illusie. Je bent perfect zoals je bent. Laat je door niemand wijs maken dat er een bijzondere staat zou zijn die je in een denkbeeldige toekomst zou moeten en zou kunnen bereiken.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Fijn dat je een reactie plaatst! Bedankt!
Reacties die te maken hebben met het onderwerp en een inhoudelijk goede bijdrage leveren aan een verder inzicht daarin worden op prijs gesteld en gepubliceerd.
Al het andere zal in het ongemanifesteerde Zijn blijven:)
Opmerkingen worden alleen geplaatst als er een naam onder staat, dat kan ook een nickname (schuilnaam) zijn. Die kan onder de boodschap geplaatst worden.