15 juli 2010

Twee verlichtingsopvattingen

Er zijn ruwweg twee opvattingen over hoe de toestand van verlichting ervaren kan worden door de body/mind eenheid:
1. Het idee van neutraliseren van karma. Iedere gram karma moet geneutraliseerd worden door 'goede daden' (goed volgens bepaalde waarden en normen van het ego uiteraard).
Dit is:
a. Onbegonnen werk, al was het maar omdat je steeds weer nieuw karma schept: iedereen heeft weleens een slechte dag en gedraagt zich misschien humeurig tegenover een andere persoon. Iedereen trapt weleens een mier dood. 
b. Leidt tot onrealistische hoge eisen aan jezelf en schuldgevoelens als je aan die hoge eisen niet tegemoet komt (en dat versterkt weer het ego want het ego leeft op schuld). Eigenlijk vind je dat je als een heilige moet leven, maar dat is in deze wereld onmogelijk (en hoeft ook helemaal niet zie opvatting 2).
c. Het idee dat er een individuele eenheid is die uit vrije wil iets doet wordt niet ter discussie gesteld en daar gaat het juist om. Bij deze opvatting zie je dat er wordt uitgegaan van een zelfstandig handelend 'ik' dat van alles moet 'doen' om 'verlichting' te bereiken. Dit uitgangspunt is volkomen fout.

Deze opvatting zie je vooral bij strenge, traditionele, spirituele scholen. Ze gaan er vanuit dat je vele levens hard moet werken en daar kunnen ze gelijk in hebben, want volgens mij leidt deze methode alleen maar tot schuld (want het is onmogelijk dat je aan de strenge eisen kunt voldoen) en meer afscheiding. Immers volgens deze opvatting is er sprake van een 'zondig' ik, dat hard moet werken om zijn zonden kwijt te raken. Schuld en boete, dat is de kern van deze opvatting. Ik zie niet hoe je met behulp daarvan de natuurlijke staat kunt ervaren.

In feite ga je heel sterk binnen dualiteit in de pool van heiligheid zitten. In dat geval nodig je de tegengestelde pool van onheiligheid uit. Waar dat uiteindelijk toe leidt is frustratie (niet voldoen aan je hoge verwachtingen), schuld en confrontatie met de pool van onheiligheid met alle gevolgen van dien. Dit pad kan niet anders dan in een moeras van ellende eindigen.  

2. Het je realiseren dat je niet de doener bent.
Je hebt nooit zelfstandig iets gedaan, je zult nooit op eigen houtje iets doen, dus karma is slechts een illusie. Er is geen gevangenis, er was nooit een gevangenis. Je hebt het je slechts verbeeld.
Het gaat er niet om wat je doet, maar het gaat om het verlaten van de illusionaire afgescheidenheid.
Deze opvatting vind je bijv. bij Ramana Maharshi, Nisargadatta, Ramesh Balsekar.  

Tevens wil ik van de gelegenheid gebruik maken om een fantastische lezing (op schrift gesteld) van Ramesh Balsekar aan te raden:
http://www.advaita.org/newsletters/RB12jan2001.htm
In deze lezing gaat hij in discussie met een zoeker die denkt dat ze de doener is, de dialoog die plaatsvindt is geweldig en draagt bij aan het inzicht genoemd onder 2.
In het begin komt de inhoudelijke dialoog wat moeizaam op gang, maar naarmate de lezing vordert wordt deze steeds boeiender.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Fijn dat je een reactie plaatst! Bedankt!
Reacties die te maken hebben met het onderwerp en een inhoudelijk goede bijdrage leveren aan een verder inzicht daarin worden op prijs gesteld en gepubliceerd.
Al het andere zal in het ongemanifesteerde Zijn blijven:)
Opmerkingen worden alleen geplaatst als er een naam onder staat, dat kan ook een nickname (schuilnaam) zijn. Die kan onder de boodschap geplaatst worden.