01 augustus 2010

Ik ben

Het enige wat in ons leven altijd constant is gebleven is het 'ik ben' gevoel. Het lichaam wat je nu hebt is niet te vergelijken met het lichaam wat je had als baby. Je gedachten, meningen, gevoelens zijn anders.
Bij mediteren op dit 'ik ben' gevoel valt het me op hoe moeilijk het is om niet een plaatje te zien in de vorm van mijn huidige lichaam. Het 'ik ben' gevoel heeft zich gehecht aan dat steeds veranderende lichaam en dat is te merken.
Maar toch is het eenvoudig in te zien dat er geen ware ik is in de vorm van het lichaam. Wie zou dat moeten zijn. Ik als baby, tiener, mijn huidige vorm?
Het 'ik ben' gevoel heeft geen geslacht, het heeft zelfs geen menselijke identiteit. Waar is het wel mee te vergelijken?
Het heeft het meest van een leegte, een gevoel van ruimte. En in die ruimte verschijnt alles: Gedachten, gevoelsimpressies, lichaamssensaties (inclusief de ervaring van het hebben van een bepaalde lichaamsvorm).
Ik heb een plaatje gevonden die dit gevoel het beste weergeeft. Echt dit 'ik ben' gevoel visualiseren is onmogelijk, maar het volgende plaatje komt in de buurt.
Het is een plaatje van de sterrenhemel. Een leegte waarin wisselende objecten voorkomen. Die objecten noemen we 'het leven'. Zij verschijnen in de leegte 'ik ben'. Een leegte die vol is met alles dat is.

Kijkend naar de sterrenhemel zie ik mezelf.   

10 opmerkingen:

  1. Dat heb je treffend verwoord. Het "Ik ben" ervaren zonder stoffelijk zelfbeeld voelt heel bijzonder!
    Een fijne avond gewenst.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bedankt, wens ook jou een hele fijne en inspirerende avond.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Als ik het goed heb begrepen, raad Nisargadatta aan dit 'ik ben' te volgen tot het samenvalt met het universum, waarop automatisch de grote sprong volgt: alles achter je latend, bereik 'je' dan het Absolute.
    Het 'ik ben' behoort dus nog tot de wereld van de verschijnselen en maakt geen deel uit van 'dat wat nooit is geboren'.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het ik ben hangt inderdaad samen met een levend organisme.
    Zonder organisme is er geen persoonlijk bewustzijn.
    Voor er sprake was van persoonlijk bewustzijn dus voor je geboorte wie was je dan?
    Dat gaat inderdaad nog een stap dieper. De bedoeling is dan uiteraard niet dat men gaat uitweiden wat men in boeken over reïncarnatie heeft gelezen. Het gaat om wat je werkelijk voelt over wat je was voor je geboorte, zonder daarbij gebruik te maken van boekenkennis of intellectuele visies. Dit is een hele nuttige meditatie.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Om je te laten weten dat ik een lover ben en geen hater: Ik ben is heel mooi. Het is mooi van zichzelf, als tekst maar nog mooier is de uitnodiging die erin verstopt zit. De uitnodiging is te gaan kijken naar wat je eigenlijk zegt.
    Het is geen uitgesproken uitnodiging, dat hoeft in dit geval ook niet. De kracht van “ik ben”, ons door Nisargaddata aangereikt, zit hem in het zichzelf ontvouwende mechanisme van deze korte zin.
    “Ik ben”.
    Twee woorden die, als er bij stil gestaan wordt vragen oproepen.
    De vraag Wat ben ik? Komt al snel op als je de aanwijzing of uitnodiging aanneemt.
    Wat maakt het mogelijk dat er zich überhaupt iets dergelijks als een gevoel er te zijn zichzelf kenbaar maakt?,kan er ook 1 zijn.
    Ook al zou je verder niets doen, geen boeken lezen, geen mensen bezoeken, niet nadenken over wat dan ook, “ik ben” beroert je en wel op zo'n manier dat de vragen als vanzelf opkomen.
    Als je echt goed gaat kijken zul je zien dat er niet alleen een menselijk lichaam nodig om ik ben te dragen. Alles dat het mogelijk maakt dat jou biologische lichaam er is komt in de vergelijking.
    De aarde, de lucht, water. Alle mensen die voor je kwamen om te zorgen dat je er bent, de liefde de haat en al het lijden van al die mensen. De planten en dieren die je eet. Het heelal, kortom alles dat het mogelijk maakt dat je lichaam er is en dat er zich ergens in dat lichaam een gevoel kan opkomen dat nog het best omschreven kan worden als het gevoel te hebben een ik te zijn...
    Kortom, “ik ben” behoeft geen gebruiksaanwijzing.
    Ik ben is het zaadje dat mits het in rijpe aarde valt en het voldoende water en aandacht krijgt (focus) zichzelf ontkiemd (het liefst in een appelboom ;-)
    “Ik ben” transformeert en jij bent het niet die die transformatie doet, die transformatie doet zichzelf... (en jij plukt er de vruchten van...).

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mark: Dat is inderdaad heel juist. Het is eigenlijk vreemd dat we wel bijv. onze longen als ons lichaam beschouwen, maar de lucht die net zo essentieel is niet.
    In feite is alles ons lichaam, ook datgene wat zich in het verleden voordeed, zoals jij mooi verwoord.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. @Katy: Dat is inderdaad een hele mooie. In feite zegt Nisargadatta dat ook. Ik ben is de eerste stap. Zolang er nog sprake is van een ik is er dualiteit. Pas als er alleen ben is, is er non dualiteit.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. @ Kathy: prachtig!

    @ Roeland: Schitterende zienswijze. 'Kijkend naar de sterrenhemel zie ik mezelf.' Niet als ster, maar als hemel = ruimte = leegte = oneindigheid?

    BeantwoordenVerwijderen

Fijn dat je een reactie plaatst! Bedankt!
Reacties die te maken hebben met het onderwerp en een inhoudelijk goede bijdrage leveren aan een verder inzicht daarin worden op prijs gesteld en gepubliceerd.
Al het andere zal in het ongemanifesteerde Zijn blijven:)
Opmerkingen worden alleen geplaatst als er een naam onder staat, dat kan ook een nickname (schuilnaam) zijn. Die kan onder de boodschap geplaatst worden.