29 juni 2010

Tijd

De Cursus in Wonderen stelt dat op het moment dat tijd en ruimte ontstonden tevens alles wat ooit in tijd en ruimte zou kunnen gebeuren verscheen. 

In de wetenschap geldt tijd als de vierde dimensie. Alles wat ooit is gebeurd en is gebeurd is 'nu' aanwezig. Echter wij zijn drie dimensionale wezen en kunnen dus niet in de vierde dimensie reizen.
Ramesh Balsekar vergelijkt de tijd met een schilderij van een kilometer breed waarvan wij ieder moment slechts een klein stukje van kunnen bekijken. Langzaam schuiven we langs het schilderij (of het schilderij langs ons).

Onze mind zit zo in elkaar dat we het onmogelijk aan zouden kunnen als alles tegelijk zou gebeuren. Schijnbare oorzaak en gevolg zouden door elkaar raken. We zouden dat niet kunnen verwerken. Onze mind zou onmiddellijk doorbranden. Het is gemaakt voor drie dimensionale gegevens verwerking.

Het is fascinerend om te bedenken dat vanaf wat wij beleven als het begin der tijden vaststond dat jij (de lezer) nu op dit moment deze blog zou lezen. Net zoals vaststaat wat jij straks gaat doen of wat je over een jaar gaat doen.

Ga je over een minuut een slokje water drinken en even uit het raam kijken? Dat stond vanaf het begin der tijden vast.  

Ergens in de vierde dimensie wordt jouw lichaam geboren en gaat het dood. Ergens in de vierde dimensie lopen Cleopatra, de dinosaurussen en toekomstige producten van de evolutie rond. Ergens wordt de Aarde geboren en zal deze sterven samen met de Zon, net zoals alle vormen.

Sommige mensen zeggen dat "Als alles vast staat dan kan ik net zo goed niks doen". Maar het hele punt is juist dat je dat niet kunt. Als in de vierde dimensie vast staat dat je het heel druk zal krijgen en daardoor overspannen zal raken dan zal dat gebeuren en er is niets wat je zou kunnen doen om dat te voorkomen.

Ramana Maharshi stelde dat we geen enkele vrijheid hebben om wat dan ook aan wat er gebeurt te veranderen. Het is een film die al gemaakt is. Volgens hem is de enige vrijheid die we hebben om ons ermee te identificeren, om als het ware helemaal in de film op te gaan en te denken dat invloed hebben op de gebeurtenissen in de film of ons te realiseren dat het een film is.
De laatste toestand is de staat van permanente verlichting.


Zelf zou ik nog een klein stapje verder willen gaan. Volgens mij staat het tijdstip waarop we de natuurlijke staat bereiken ook al vast. Het is gewoon onderdeel van de film. Deze opvatting treffen we ook aan in Journey Beyond Words, een werkboek naar aanleiding van de Cursus in Wonderen.

Zoals Charlie Hayes, een advaita leraar uit de school van Sailor Bob, zei: "Er is niets wat je kunt doen om ervoor te zorgen dat je op een bepaald moment de natuurlijke staat beleeft, maar er is ook niets wat je kunt doen om te voorkomen dat het dan gebeurt."
Als je dit tot je door laat dringen en je dit werkelijk realiseert, juist ook in tijden van crisis als er bommen vallen, het huis in brand vliegt en weet ik allemaal gebeurt, dan ben je in de natuurlijke staat.
Dan ervaar je datgene wat de film mogelijk maakt, het Licht achter de film, het tijdloze zijn. Datgene wat onkwetsbaar is, altijd zal blijven en buiten tijd en ruimte staat.   
Jij bent DAT en DAT is waarin alle vormen ontstaan en all vormen in zullen oplossen.

25 juni 2010

Het universum volgens Roeland

Het is een behoefte van mij om te weten hoe het universum werkt, hoe zit het systeem in elkaar en waarom gebeurt er wat er gebeurt.
Ik kan me eenvoudigweg niet neerleggen bij een uitspraak dat het een mysterie is dat we nooit zullen begrijpen. Dat is de aard van het beestje.........
Dit is mijn voorlopige visie hierover. Het is geen definitief verhaal en het zal in de toekomst bijgesteld worden, maar laten we zeggen dat het een voorlopig werkmodel is.

Vanuit het tijd- en ruimteloze ontstaat tijd en ruimte. Dit is de Big Bang.

Hoewel in werkelijkheid nog steeds binnen het tijd- en ruimteloze lijkt energie zich te verspreiden binnen tijd en ruimte.

Naar mijn mening heeft alles bewustzijn. Een elementair deeltje is zich via bijv. kernkrachten 'bewust' van andere elementaire deeltjes.
Bewustzijn vervult de rol van de waarnemer binnen de kwantum mechanische theorie van de ineenstorting van de golffunctie. Bewustzijn schept via de ineenstorting van de golffunctie zijn eigen grofstoffelijke realiteit.

Een universum bestaande uit eenvoudig bewustzijn van elementaire deeltjes ziet er vanzelfsprekend anders uit dan een universum waarin meer ontwikkelde vormen van bewustzijn voorkomen. Eenvoudig bewustzijn kan via de ineenstorting van de golffunctie slechts zorgen voor eenvoudige vormen.

Binnen tijd en ruimte doet de energie bepaalde ervaringen op. De ervaringen laten astrale afdrukken na. Het pure bewustzijn wordt ahw vervuilt met de astrale imprint van herinneringen aan gebeurtenissen.
Mede hierdoor schept bewustzijn (de waarnemer) steeds complexere vormen met als voorlopig hoogtepunt (of dieptepunt net hoe je het wilt zien) de mens.

Wij als waarnemer scheppen tot in detail de realiteit die past bij ons bewustzijn. Dat bewustzijn bestaat uit  puur bewustzijn plus de astrale afdrukken.
Fundamenteel gezien bestaat er slechts 1 bewustzijn. Echter gezien vanuit onze waarnemingspositie binnen tijd en ruimte bestaan er vele eenheden van bewustzijn.

Het ene blijft een, maar vanuit tijd- en ruimte lijkt het bestaan uit vele onderdelen (net zoals een film bestaat uit licht, maar lijkt te bestaan uit afzonderlijke acteurs, gebouwen e.d.).

Je zou dit ook als volgt kunnen zijn: Licht wordt door tijd en ruimte verdeeld in afzonderlijke eenheden. Het is nog steeds 1, alleen gezien vanuit tijd en ruimte is het verdeeld.

Ik kan aanraden om te klikken op de onderstaande figuur, want dan zie je een grotere afbeelding waar je dit proces op een dynamische manier ziet.



Iedere eenheid schept zijn eigen realiteit. Als meneer A in mijn bewustzijn binnenkomt dan kan dat alleen omdat in mijn bewustzijn een trigger aanwezig is die meneer A laat binnenkomen en dat geldt van twee kanten. Die trigger komt van de astrale afdrukken die in mijn en zijn bewustzijn zit.

Als ik op het nieuws iets hoor over een massamoordenaar dan kan dat alleen omdat in mijn bewustzijn een astrale afdruk aanwezig is die via de ineenstorting van de golffunctie de uiterlijke vorm aanneemt van een massamoordenaar.
In dit geval is het niet wederzijds want de massamoordenaar is zich niet bewust van mij. Ik kom niet voor in zijn wereld (immers ik verneem van zijn bestaan via het nieuws, ik weet wel van zijn bestaan, hij niet van mijn bestaan).
Nu is het heel menselijk om kwaad te worden op die massamoordenaar: "Ïk ben goed en hij is slecht". Echter het zou zinvoller zijn om te realiseren dat mijn bewustzijn ervoor gezorgd heeft dat hij in mijn wereld voorkomt. Hij laat slechts iets zien wat in mij is.
Als ik kwaad op hem wordt dan wordt de negatieve afdruk alleen maar sterker en dan zal in mijn wereld vaker een massamoordenaar tegen komen. Als de negatieve afdruk maar sterk genoeg wordt dan kom ik hem niet alleen tegen op het nieuws, maar ook op straat.

Cursus in Wonderen: All thinking produces form at some level, al het denken veroorzaakt vorm op een bepaald niveau.

De prijs die je dus moet betalen voor je eigen gelijk is dat je leven alleen maar vervelender wordt en dat bepaalde dingen op de spits worden gedreven.
De Cursus in Wonderen zegt dan ook terecht: "Wil ik gelijk hebben of gelukkig zijn?"
Het antwoord van bijna iedereen is "gelijk hebben" en daarom is het ook zo'n puinhoop in de wereld. Gezien vanuit zichzelf hebben de Joodse kolonist en de Hamas aanhanger allebei gelijk, maar maakt hun dit gelukkig? Of schept het eigen gelijk alleen maar meer oorlog en ellende?

Als je gelukkig wilt zijn is beter om je te realiseren dat de moordenaar iets laat zien wat in jezelf is. Dat is positief want op die manier kan dat deeltje van je astrale afdruk geheeld worden. Dat helen kan door vergeving. Je wordt niet kwaad op de moordenaar en zeker niet op jezelf, maar bent dankbaar dat het leven je iets zichtbaar hebt gemaakt en laat de astrale afdruk als het ware vervliegen door niet negatief te reageren op de uitingsvorm daarvan. Door niet op iets te reageren ontneem je het zijn kracht.

Op een fundamenteel niveau is hij niet alleen een uiting van jezelf, maar is hij jezelf, want slechts tijd en ruimte doet de illusie van afzonderlijke eenheden ontstaan.

Vergeven doe je niet voor de ander en doe je ook niet omdat het zo spiritueel is, maar je doet het voor jezelf.

Dat kun je al meteen werken. Woede voelt niet goed (althans voor de meeste mensen voelt het niet goed). Bij woede kom je in contact met de energie van afscheiding, vergeving heeft daarentegen te maken met de energie van eenheid.

Er is een film "Forbidden planet" (deze stamt uit mijn geboortejaar 1957, is echter te zien op youtube). In die film komen astronauten op een planeet terecht waar ze een monster tegenkomen. En dat monster wordt steeds krachtiger. Uiteindelijk komen ze er achter dat het monster krachtiger wordt door de energie die vrijkomt door hun angst en agressie.
Wanneer ze daarachter komen is het te laat. Ze zijn geen andere mogelijkheid dan naar hun ruimteschip terug te gaan en de hele planeet met monster en al op te blazen.

We leven in een show die gecreëerd wordt door onze eigen astrale afdruk. Vergeving van onze eigen scheppingen is de uitweg. Alleen dan zal 'het monster' verdwijnen.
Wat dan overblijft is het pure bewustzijn wat buiten tijd en ruimte staat. En dat is God zelf.
Als de astrale afdrukken vervliegen blijkt dat wij niet alleen thuis komen bij God, maar dat wij het zelf zijn, net zoals al het andere.
Realiseer je bij alles wat er gebeurt dat ook een horror film uiteindelijk slechts bestaat uit Licht.

24 juni 2010

De kosmische show

In deze wereld is het abnormale normaal. In gesprekken met mensen valt me altijd op hoeveel bizarre dingen ze in hun leven hebben meegemaakt. Misschien dat mijn beeld een beetje vertekend is want conventionele gezinsmensen, die van huisje, tuintje, boompje, beestje, spreek ik vrijwel nooit, maar dan toch........
Je ziet het ook op wereldniveau. We gaan van de ene crisis naar de andere. De kredietcrisis wordt gevolgd door een landencrisis wordt gevolgd door............
Het systeem van absurditeiten houdt zichzelf instand. Er zit niemand achter de knoppen. Er is sprake van een zelfwerkend en zelf instand houdend systeem. Dit houdt in dat als A een klap geeft aan B, B de neiging zal hebben om een klap uit te delen aan C enz. Hoe dit zelfwerkend systeem werkt is beschreven in de wetten van karma die simpelweg inhouden dat de ene actie de andere actie oproept. En dat kan eeuwig doorgaan.
Je zou de kosmische show kunnen vergelijken met een Sim spelletje of beter gezegd het spel Evolution dat helemaal vanzelf werkt.
Dit kan amusant zijn, zoals een bizarre film amusant kan zijn, tenzij je je met het gebeuren in de show identificeert.
We zijn niet het karakter in de show, dat is slechts een schijnpersoonlijkheid geproduceerd door het brein, maar het licht achter de show.
Het karakter in de show kan de ene na de andere absurditeit meemaken, maar het licht waaruit de show is opgebouwd, dat de show mogelijk maakt en het enige wat echt is is onkwetsbaar.
Niets werkelijks kan bedreigd worden. Niets onechts bestaat. Hierin ligt de vrede van God (beginregel Cursus in Wonderen).

23 juni 2010

Powered by the one

Als mens denken we dat we heel wat zijn, maar wat zijn de feiten?
Feit is dat we onszelf niet gemaakt hebben. Ons lichaam is ontstaan als gevolg van omstandigheden (denk aan hoe je moeder en vader elkaar ontmoet hebben en hun vader en moeder enz) en een evolutie waar we geen enkele invloed op hebben gehad. De manier waarop ons lichaam is ontworpen, de Aarde waarop we leven, de cultuur waarin we leven, allemaal omstandigheden die voor het 'ik' een gegeven zijn.
Het is grappig (of soms treurig) om te zien dat vele ikken meningen hebben die gestoeld zijn op pure indoctrinatie. Menig ik is bereid om voor zijn land of religie te sterven en ziet niet in dat een en ander slechts berust op een geografische toevalligheid over waar de wieg heeft gestaan.  

Het ik heeft zichzelf niet gemaakt, kan zichzelf niet maken en heeft geen grip op wat dan ook. 
En ieder ogenblik kan het Ene de stekker eruit halen. Dat kan individueel door een plotselinge gebeurtenis, maar het kan ook collectief. Stel dat de Zon op zou houden met schijnen of de dampkring zou verdwijnen. Alle ikken zouden onmiddellijk verdwijnen. Ondanks alle technologische speeltjes kunnen we daar niets tegen doen. Integendeel onze volprezen technologie heeft de samenleving alleen maar kwetsbaarder gemaakt.
Als alle elektronica uitvalt, wat heel makkelijk kan door een zonnestorm die we niet eens kunnen zien, verandert onze 'beschaving' in een chaos.
Het ik met zijn grote mond is onmachtig om wat dan ook te doen. Zelfs je gedachten kun je niet controleren. Probeer bijv. maar eens een paar dagen alleen maar positief te denken en laat me horen hoe het is gegaan.
Als je je gedachten niet kunt controleren wat dan wel?
Het ik is een typisch voorbeeld van veel geschreeuw en weinig inhoud. Of beter gezegd veel geschreeuw en geen inhoud.
De enige die iets te vertellen heeft is het Ene. De mens is niet meer dan een uiting daarvan.  
Het z.g. ik is niet meer dan een schaduw gemaakt door het Licht. 
Als het ik dat inziet dan valt de stress weg die te maken heeft met het in de hand houden van omstandigheden die helemaal niet in de hand te houden zijn. Aangezien het ik niets te vertellen heeft gaat dit gepaard met ongelooflijk veel frustratie.
Het ik vindt zijn oorsprong in gedachten die worden geproduceerd in de hersenen. Die hersenen zijn een orgaan net zoals ieder ander. De hersenen/gedachten hebben net zo veel of weinig te vertellen als de longen of de bloedsomloop.
De longen en de bloedsomloop kennen hun plaats maar de gedachtenproducerende hersenen gaan er met de illusie van een ik vandoor.   


21 juni 2010

Vrije wil

Het begrip vrije wil is een wonderlijk iets
Als we een keuze maken tussen A en B en kiezen voor A dan zijn daar altijd redenen voor.
Volgens Victor Lamme hebben die keuzen te maken met genetica en conditioneringen (ervaringen, opvoeding, opvattingen).
Het begrip vrije wil lijkt te suggereren dat er iets is wat zich aan die causaliteit onttrekt. Alsof er een 'ik' is die niet beinvloed wordt door wat voor factoren dan ook en een keuze maakt. En niet alleen dat, maar dat de invloed van die ik belangrijk is dan van genetica en conditioneringen.
Dat is iets wat op geen enkele manier aan te tonen is of zelfs aannemelijk is te maken. Iedere keuze wordt gemaakt onder invloed van een waslijst aan factoren. Dat er een ik is die zich daaraan kan onttrekken en op geen enkele manier verbonden is met wat voor causaliteit dan ook is naar mijn mening pure onzin.
Ramesh Balsekar heeft het in dit kader over de Goddelijke Hypnose. Wat ik uit mijn eigen jeugd kan herinneren is dat mijn ouders mij tot in den treure duidelijk maakten dat 'ik' verantwoordelijk was voor mijn schoolprestaties en dat 'ik' iets moest doen om betere cijfers te maken.
Op die manier wordt in de hersenen gestampt dat er een ik is overal verantwoordelijk voor is vanwege de keuzes die hij maakt. En wordt het idee van de vrije wil geboren.
En de hele maatschappij ondersteunt dat concept. Denk bijv. maar aan het strafrecht.
Als iedereen zegt dat je een konijn bent dan komt er een moment dat je het ook gaat geloven. En zo is het ook met de goddelijke hypnose ten aanzien van het begrip vrije wil. Het is een illusie die er door de maatschappij ingestampt is.
En dat zou allemaal niet zo erg zijn ware het niet dat het concept van de vrije wil de oorzaak is van veel lijden. Gezien zijn ontstaansgeschiedenis is het namelijk onherroepelijk verbonden met zaken als schuld, boete, verantwoordelijkheid, straf en stress.
Vrijer word je daar niet van.  

15 juni 2010

New Age onzin over reincarnatie

Na bestudering van teksten over reincarnatie in het Hindoeisme en Boeddhisme is me duidelijk geworden dat de gangbare visie in het Westerse spirituele denken over een ziel die reincarneert berust op een grove simplificatie.
Zowel de Boeddhisten als de Hindoes spreken over 2 niveau's
1. Het niveau van de illusie waarin iets lijkt te incarneren. Dat iets is een foutieve impressie in bewustzijn waarbij bewustzijn zich verbindt met het idee van een afgescheiden lichaam.
2. Het ware niveau van het onkwetsbare zijn, datgene wat zich buiten tijd en ruimte bevindt. Het niveau buiten de illusie.
In werkelijkheid is er helemaal geen individuele ziel. Er is alleen maar het Ene.
Het gangbare New Age denken is nog het meest te vergelijken met het volkshindoeisme, een vereenvoudigde vorm van Hindoeïsme, bestemd voor 'simpele zielen', die je vooral om de oren moet slaan met begrippen als karma om ze netjes te houden (een beetje te vergelijken met het traditionele Christendom waarin hel en hemel centraal stonden en God ziet alles......) .
De auteurs die boeken schrijven over reïncarnatie gaan bijna altijd mee in de visie van het volkshindoeisme. In plaats van dat ze de illusie opheffen, bevestigen ze de illusie.
En dat alles gebeurt onder het motto van spirituele groei.
Het valt op dat aan het enige wat waar is, wat ik aanduidt met punt 2 bijna nooit aandacht wordt besteed.
Jammer, mensen denken bezig te zijn met spiritualiteit en het opnemen van goede informatie en alles wat er gebeurt is dat ze worden bevestigd in de illusie, in wat niet waar is.
De leugen regeert, ook en misschien wel vooral in de spirituele wereld.
Het is een illusie binnen een illusie.
Wat gebeurt er dan als het lichaam kapot gaat en niet meer gerepareerd kan worden? Heel simpel er gebeurt wat je gelooft. Als je denkt dat je na de dood in een hemel wordt opgewacht door Donald Duck en kan gaan spelen in Duckstad dan zal dat gebeuren.
Als je echter weet dat je niet het lichaam, maar het Ene bent dan is het game over. Einde van de illusie. Welkom in datgene wat echt is.
Het is het einde van de Matrix.

Naschrift: Een dag nadat dit gepubliceerd werd ontving ik het volgende artikel over reïncarnatie vanuit het oogpunt van de Cursus in Wonderen. Je kunt het hier vinden. Ik onderschrijf de strekking van dat artikel geheel. Kernpunt is dat 'geloof' in reincarnatie ego bevestigend is en de illusie van afscheiding versterkt. Immers het gaat uit van een afgescheiden ik wat af en toe zijn 'kleren' verwisselt.

13 juni 2010

De sleutel

Je kunt niets doen om de natuurlijke staat te bereiken, maar je kunt ook niets doen om te voorkomen dat je het bereikt.

08 juni 2010

Dezelfde acteur

Het interessante is dat we overal in het leven dezelfde acteur ontmoeten alleen met andere kleren aan, andere smink, waardoor het een andere persoon lijkt.
En degene die we ik noemen is ook diezelfde acteur.

04 juni 2010

De ineenstorting van de golffunctie

Een van de wonderlijkste zaken uit de kwantummechanica is de z.g. ineenstorting van de golffunctie.
Dit houdt in dat vaste materie slechts als potentie (kans) aanwezig is. Alleen door de waarneming krijgt een deeltje een vaste locatie en vorm.
Hoe die waarnemer het voor elkaar krijgt om iets wat slechts als kans aanwezig is een vaste vorm te geven is onduidelijk. Er lijkt geen enkel mechanisme daarvoor te bestaan.
Mijn visie is dat slechts gebeurt binnen het bewustzijn van de waarnemer zelf.
De hele wereld, inclusief mijn eigen lichaam, bestaat slechts als kans, als mogelijkheid.

Slechts binnen mijn bewustzijn neemt het een bepaalde vorm aan.

Zo werkt een droom ook. Alles wat we dromen bestaat slechts als kans binnen bewustzijn. Het is de dromer die zorgt dat het een vaste vorm krijgt.

Tijd, ruimte en de wereld bestaan objectief gezien slechts als kansen. Het is door mijn bewustzijn dat ze een vorm krijgen.

Volgens de kwantummechanica is er helemaal niets 'buiten'.
Integendeel de wereld krijgt slechts vorm binnen bewustzijn.

Dit lijkt erg op een droom. Een droom werkt net zo.

Er is iets dat droomt (een tijdloos en ruimteloos zijn).
Binnen dat iets verschijnt een wereld welke door ogenschijnlijk verschillende personen wordt waargenomen.
Echter die verschillende personen zijn slechts spiegelingen van het ene.
Je zou het kunnen vergelijken met als ik in een zaal met lachspiegels ga staan dan zie ik ogenschijnlijk mensen met andere lichamen maar die zijn allemaal varianten van mijzelf.
Een andere analogie is licht (de ene dromer is puur licht) dat in een kristal valt dat ogenschijnlijk aparte beelden gaat reflecteren.


Dus waarde lezer of het nu leuk is of niet. En persoonlijk heb ik een beetje moeite met die gedachte. Jij en ik zijn hetzelfde. We zijn spiegelbeelden van dezelfde 'dromer.'

Dit is moeilijk te realiseren, zeker als je misschien ruzie hebt met je spiegelbeeld, maar ik denk wel dat het zo in elkaar zit.

Weten dat je hetzelfde bent is overigens de ultieme uiting van liefde, niet in de zin van romantische liefde, maar in de zin van weten dat er maar een is en dat zijn we allemaal.   

Dus we hebben een dromer in de vorm van licht. Deze dromer lijkt zich te splitsen. Vervolgens zorgt de dromer in opgesplitse vorm voor het ontstaan van een wereld.

Waarom doet die dromer dat? Eerlijk gezegd geen idee.
Misschien omdat het kan? Nieuwsgierigheid (wat als......), een gedachte, een nietig klein idee?